Επάνω εις τον παλαιόν λιθόκτιστον τοίχον, όπου αι πέτραι εσχημάτιζον άτακτον αλλ' ευσταθή αρμονίαν, εκάθητο μία γάτα πυρρόχρους, με βλέμμα ησύχιον και ελαφρώς μελαγχολικόν. Ο ήλιος του χειμώνος, γλυκύς και αμυδρός, εχάιδευε το τρίχωμά της και το εχρύσιζε ως στάχυ ώριμον εις το τέλος του θέρους.
Η μεταφορά ενός μεγάλου λογοτεχνικού έργου στην τηλεόραση είναι πάντα ρίσκο. Όταν όμως πρόκειται για τη Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση, το ρίσκο αυτό γίνεται διπλό. Γιατί δεν μιλάμε απλώς για μια ερωτική ιστορία, αλλά για ένα βαθύ, σκοτεινό ψυχογράφημα· για μια ηρωίδα που δεν καταστρέφεται επειδή αγαπά, αλλά επειδή δεν αντέχει τον τρόπο που αγαπά....
Υπάρχουν ταινίες που τελειώνουν με τα φώτα να ανάβουν και το κοινό να σηκώνεται μηχανικά να βάζει το παλτό του και να αποχωρεί.. Κι υπάρχουν κι εκείνες που τελειώνουν, αλλά κάτι μέσα στην αίθουσα δεν θέλει να τελειώσει: ένα μουρμουρητό συγκίνησης ή μια σιωπή που μοιάζει με προσευχή, και, ναι, εκείνο το χειροκρότημα που άκουσα κι εγώ...
Εξήντα χρόνια τώρα, κάθε πρωί, ξεκινούσε απ' το χωριό και ανηφόριζε προς το Διαμαντέλι. Εκεί, στον λόφο του Διαμαντελιού, είχε το μαντρί με τα ζα του. Άλλο δεν ήξερε να κάνει στη ζωή του παρά να τα φροντίζει. Κάποτε μετρούσες διακόσια ζώα στο κοπάδι· τώρα πια δεν τα λόγιζες πάνω από δέκα.
Καλωσήρθατε στο πρώτο editorial του ΛΕ ΜΟΝ NEWS. Ένα ηλεκτρονικό περιοδικό που γεννήθηκε όπως γεννιέται κάθε μεγάλη ελληνική ιδέα: από πολλή κούραση, λίγη αγανάκτηση και μια ακαταμάχητη ανάγκη να τα πούμε έτσι όπως είναι, χωρίς χαρτομάντηλα, φίλτρα και «να μη θίξουμε κανέναν».
